Het woord principe stond eens voor iets. Iemand met principes was iemand van ‘een man een man, een woord een woord’. Hier zijn tal van uitdrukkingen van afgeleid, waarvan ‘in principe’ het meest gedevalueerd is. Er is een tijd geweest dat de zin: ‘Dat doe ik in principe niet’ betekende dat de persoon die het uitsprak nooit of te nimmer hetgeen hij bedoelde zou uitvoeren. Tegenwoordig betekent het heel iets anders. Als iemand anno nu bijvoorbeeld zegt ‘Ik ben in principe geen pedofiel’, bedoelt hij dat hij geen pedofiel is, maar als hij toevallig rond een lagere schoolplein hangt en toevallig een kind aanspreekt, hij dit ‘in principe’ meteen laat varen en zich tegoed doet aan het lijdend voorwerp. Politici die ‘in principe’ gebruiken zijn huichelaars. Als, ik noem maar een willekeurig persoon, Maxim Verhagen, zegt in principe tegen oorlog te zijn, weet je dat hij al een peloton schietgrage soldaten naar het vijandelijk gebied heeft gestuurd.

Dit geldt ook voor het woord belangrijk, een woord waar ik altijd al een hekel aan gehad heb. Mensen die dit woord veel bezigen zijn mensen met een minderwaardigheidscomplex. Normale mensen hoeven het woord niet te gebruiken omdat ze er van uitgaan dat alles wat ze zeggen belangrijk is waardoor het woord belangrijk een totaal overbodige toevoeging wordt. Mensen die het woord gebruiken, gebruiken het vaak en te pas en te onpas (het betreft overigens ook vaak kleine mensen). Let maar eens op: als iemand het woord belangrijk begint te gebruiken, is het einde zoek en lijkt alles voor die persoon belangrijk. Nog erger: de toehoorder wordt opgedrongen het onderwerp ook belangrijk te vinden. Dit lukt mij zelden, als toehoorder dwalen mijn gedachten al snel af naar belangrijke zaken als: wat zal ik morgen eens op mijn bammetjes doen, is er nog wel toereikend toiletpapier en zal ik nog een biertje nemen.

Meest recente voorbeeld is het bijvoeglijk naamwoord echt. Mensen die zeggen iets echt te vinden zijn niet vertrouwen. In groepen is het woord echt synoniem voor totaal onbelangrijk. Als iemand zich in een werkbespreking afvraagt of ‘we iets echt vinden’ of ‘ergens echt voor gaan’ weet je dat het grootste gedeelte van de groep het geen biet interesseert. Nog erger is het als bovenstaande woorden in een en dezelfde zin gebruikt worden. ‘Ik vind emancipatie van de vrouw in principe echt belangrijk’ betekent ‘Allemaal leuk en aardig, maar als mijn eten vanavond niet op tijd op tafel staat en redelijk binnen te houden is, gaat vrouwlief mooi stoppen met werken’.

Ik hoop en verwacht dat bovenstaande u zowel in privé- als werkomstandigheden helpt een gezonde afweging  te maken ten aanzien van mensen waar u zich van dient te distantiëren. Succes!