In De aanslag van Harry Muesli komt een scene voor waarin de hoofdpersoon (Anton Steenwijk) op een praam vaart. Hij steekt een stok naar de bodem en loopt vervolgens naar achteren op de praam om naar voren te bewegen. Later las ik dat dit een metafoor was voor hoe Anton in het leven staat: met zijn gezicht naar het verleden en zijn rug naar de toekomst.

De afgelopen december maand had ik het weer zwaar. December wordt meer en meer de maand van de nostalgisten, je kunt er niet om heen. De top 2000 op radio en tv, ieder jaar valt me op hoeveel rommel er in die lijsten staat. Ik betwijfel of ik 5% van de liedjes het aanhoren aan vind. Maar ja, er kleven voor zovelen zoveel herinneringen aan. ‘Anita uit Connecticut mailt ons: wij staan met de top 2000 op en gaan er mee naar bed. We wonen nu 10 jaar in Amerika, maar met de top 2000 voelen we ons weer helemaal in Nederland. De top 2000 staat op alle radio’s in ons huis aan en we bakken poffertjes en oliebollen dat het een lieve lust is. Ons hoogtepunt is als Bright eyes van Aartje Gaarfonkel de ether in schalt.’

Misschien is de tv-variant nog wel erger: ‘En dan verandert dees cafe nu in de hogeschool van de popmuziek, waar we college krijgen van de bovenmeester Leo Blokdoos.'’Dankjewel Matthijs, ik zal je laten horen dat het rifje van Sympathy for the devil zijn oorsprong vindt in de 16^e eeuw, toen hadden ze immers ook al muziekinstrumenten en via het Belgisch volkslied van 1830 en een Duits soldatenliedje via de slaven in Amerika uiteindelijk is uitgemond in het liedje van de Rolling Stones dat wij onderhand zo goed kennen.’ Verdomd interessant, maar gaat u verder, zou Wim T. Schippers zeggen.

De top 2000 is wel de vaandeldrager van nostalgiemaand december, maar hetzelfde gevoel krijg ik bij Serious Request. December wordt een beetje de maand van saamhorigheid: er straalt een gevoel van zelfgenoegzaamheid uit, waar mijn maag van streek van raakt. Het doet me een beetje denken aan de ‘Wij zijn woedend’ actie uit 1993. In Solingen, Duitsland was toen het huis van een Turks gezin door een stel racisten in de fik gestoken en het gezin was levend verbrand. Nederland stuurde toen en masse briefkaarten met de tekst  ‘Ik ben woedend’ naar Duitsland. Toen eenzelfde incident in Nederland gebeurde, bleef het gek genoeg stil.

Ik wil niet als een zure Wim Bosboom overkomen, maar heb in december meer en meer het gevoel dat ik terecht ben gekomen tussen een horde Jehova-getuigen: “Kijk ons eens fantastisch zijn en wat zijn we gelukkig ook nog”. Ondertussen draai ik fijn de pareltjes van plaatjes die vorig jaar weer uitgekomen zijn. Ik sluit me af voor de nostalgisten en richt me op de concertagenda van de toekomst.