De herfst van 2011 is na een warme oktober dan toch eindelijk ingevallen. Lang hebben we met zijn allen moeten wachten op de onbewolkte dagen die ons in de natte zomer helaas niet waren gegund.

En vervolgens is het deze herfst onverwacht snel een stuk kouder geworden en kwam er een dikke zware mist over ons landje te liggen. Ook nu nog is het ’s ochtends nog lang donker en rijden we met velen in lange trage files van hot naar her en ’s avonds moet de leeslamp al aan het eind van de middag weer aan.

De fraaie schoonheid die dit seizoen doorgaans kenmerkt, gaat op deze manier jammer genoeg toch een klein beetje aan ons voorbij. Harde najaarsstormen, slagregens, televisiebeelden van op onze kust knallende golven van wel 4 meter, verkleurende bladeren en rode paddenstoelen met witte stippen: niks van dat alles. Ik moet hierbij wel bekennen dat een dichte waterkoude mist ook wel zijn charme heeft, maar ik vermoed dat niet iedereen hier hetzelfde over denkt. Veel mensen, met name die van het vrouwelijke geslacht, hebben volgens mij de pest aan mistig weer en willen veel liever de aanblik van geelrode boombladeren op hun mooie netvliezen laten vallen.

Het feit dat met name vrouwen niet zo veel plezier schijnen te beleven aan mistweer, kan je met een beetje moeite ’s ochtends vroeg of  ’s avonds zien aan fietsende tegenliggers van het verleidelijke soort, maar is niet te missen als er ook nog eens sprake is van een lekker laaghangende dichte mistwolk.

Bij veel dames is de fietsverlichting tip top in orde. Het achterlicht is altijd stralend rood en de koplamp straalt struis en vrolijk naar voren. En aan dat vrolijk naar voren schijnen van het koplamplicht is vooral in mistig weer goed te zien waarom de dichte herfstnevel door de fietsende meisjes liever wordt ingeruild voor een zacht en onbewolkt  herfstweertje. De langzaam verkleurende bladeren kunnen zonder die lastige mist in al hun pracht en praal worden bewonderd vanaf de fiets. Dat de mist het mooie bladerdek in nevelen hult, is voor veel dames dan ook een goede reden om de koplamp een beetje naar boven te richten in de hoop toch nog een glimp van al dat moois zo vlak boven ons op te vangen.

Het fietsen met je koplamp lichtjes omhoog ziet er in de ogen van veel manvolk erg onnozel uit en is soms ronduit vervelend als de koplamp tot overmaat van ramp ook nog eens een kleine afwijking naar links blijkt te hebben. Van verre zie je de naar boven gerichte koplampjes al aankomen en vaak blijkt dat het geslacht van deze fietsers ook zonder een stel goede ogen prima voorspelbaar is.