Sinds een jaar of vijf ben ik de gelukkige bezitter van een paar knoeperts van luidsprekerboxen. In een veel verder verleden had ik hetzelfde soort speakers op een huiselijk avondje ergens in Vlaanderen voor het eerst mogen beluisteren, vergezeld van een onschuldig Belgisch biertje in mijn hand. Tijdens het luisteren betrapte ik mijzelf op een meer dan gemiddeld kippenvel en aan de muziek was dit zeker niet te wijten, want zachtjes gezegd ben ik niet echt een liefhebber van de betere kerkorgelmuziek. Wat die avond als een engeltje mijn oren in kwam is dan ook niet met in paar woorden te vangen, maar wat ik toen dacht wel: “Ooit, ooit wil ik ook van dat soort boxen hebben. Wat een fantastisch geluid…”.

Sindsdien is er in de jaren daarna best veel gebeurd in mijn bescheiden leventje, maar na lang wachten had ik ze dan uiteindelijk toch echt weten te bemachtigen: twee mooie, aubergine-kleurige Rogers (red. Roger Monitor 7.0), aangeschaft bij audiofilaterie Remo in Voorburg. En na de aanschaf van een best wel leuk versterkersetje was ik de koning te rijk.

Maar na verloop van tijd kwam er langzaam maar zeker een einde aan dit gevoel van euforie. Het geluid dat door mijn speakers werd geproduceerd vond ik nog best wel mooi hoor, maar eerlijk gezegd niet zo heel super en bijzonder meer. Het was in ieder geval niet te vergelijken met de voor mij gedenkwaardige Vlaamse luisteravond.

Een paar weken geleden kwam aan deze voor mijn oren ongelukkige periode plotsklaps een eind. Zomaar uit het niets was hij daar: de Inkel MA-410, een erg zware Koreaanse eindversterker van misschien wel twintig jaar oud,  die in eerste instantie niet echt gemaakt lijkt voor overzichtelijke luistersessies in de woonkamer. Maar niets is minder waar: wat een supersoundje komt er nu uit mijn Rogers rollen.

Deze Inkel in kwestie heb ik voor een prikkie kunnen overnemen van Bo en Bo wist mij tijdens de intensieve verkoopgesprekken te vertellen dat hij de Inkel een keer in een impuls had gekocht, omdat dit Inkeletje twee van die mooie, ouderwetse VU-meters had. Dit was ik toen direct met Bo eens, maar nadat ik de Inkel had aangesloten bleek echter dat de VU-meters zo dood als een pier naar links bleven staan, dus een kleine teleurstelling was op zijn plaats. Na een paar dikke tranen zette ik de Inkel in de auto en ging als een haas naar de beste audioreparateur in de stad. Na een korte uiteenzetting van het probleem ging ik met een gerust hart weer huiswaarts, want mijn Inkel was in goede handen.

De volgende dag werd ik al redelijk vroeg in de ochtend gebeld door de audiowinkel en mij werd verteld dat de VU-meters helemaal niet stuk waren, maar dat ze natuurlijk pas zichtbaar gingen werken als de volumeknop behoorlijk werd opengedraaid in de feestzaal. “Mag ik vragen waar u deze versterker eigenlijk voor gebruikt?”, was de vraag die de beleefde audio-employee mij stelde. Ik antwoordde dat ik er op gezette tijden gewoon leuke CD-tjes in de woonkamer mee afspeelde. De audioman vertelde mij vervolgens dat met een dergelijk bescheiden gebruik de VU-meters zeer zeker niet naar rechts zouden gaan uitslaan.

Nadat ik de telefoon had neergelegd was in eerste instantie een beetje beduusd, maar al snel pakte ik de auto weer richting stad en na betaling van een sympathieke 10 euro kon ik de Inkel weer meenemen.

Thuisgekomen sloot ik hem direct weer aan op mijn Rogers, maar toen ik de Inkel aanzette, was er om de tien seconden een erg harde plop te horen in mijn speakers. “Dit is geen muziek, maar foute koffie”, dacht ik en pakte in lichte paniek de telefoon. Ik wist zeker dat er in de audiozaak een luid telefoongeluid te horen was, maar helaas, niemand nam op. Na nog een niet succesvolle telefoonpoging stapte ik samen met mijn Inkel op de bijrijderstoel voor een derde keer in de auto en na een minuut of tien opende ik de deur van de audiozaak.

Ik kan nog heel lang doorzeveren over de beslommerende oplossing van mijn ploppende audiobelevenissen en voor degene die interesse heeft in het verdere verloop van mijn avonturen ben ik uiteraard bereid dit spannende relaas voort te zetten, maar voor nu wil ik graag besluiten met de uitkomst van deze rollercoaster: de Inkel MA-410 staat  gerepareerd en wel rustig, beheerst en strak de door mij uitgekozen CD-tjes mijn woonkamer in te spelen. Weliswaar met erg luie VU-meters, maar voor zo lang als het duurt voel ik mij de gelukkigste man op aarde.