Een snelweg is een lange, platte grijze strook asfalt met wat witte markeringsstrepen. Erover heen rijden is meestal vrij saai. Je hebt weinig te doen. Beetje sturen, beetje remmen, weer wat gas erbij of gewoon rustig op de cruise control. De adrenaline komt niet heel erg los, zeg maar.

Ford is een automerk en al vele jaren valt er over dit merk nauwelijks iets opmerkelijks te vermelden. Het rijden in een Ford lijkt me saai. Op de snelweg blijft de adrenaline waarschijnlijk stevig en muurvast op zijn plek.

Dat van die snelweg wist ik wel, maar dat van die ultrasaaie uitstraling van het automerk Ford ben ik mij lange tijd niet bewust geweest. Ik weet nog goed dat er met het merk Ford helemaal niets mis was. In tegendeel, denk maar eens aan de illustere Ford Capri. Met zijn lange neus, dubbele koplampen, kort achterkantje en soms voorzien van een matzwart kunstof dak, was dit model Ford een zeer welkome gast in veel jongensdromen. Om maar niet te spreken van de Ford Mustang, waarvan een gedetailleerde beschrijving volledig overbodig is, omdat de gedachte aan dit onbereikbare, fascinerende monster het watertanden spontaan en onstopbaar aanwakkerde.

Ergens moet het mis zijn gegaan. Hoe kan het anders dat we tegenwoordig met zijn allen zijn opgescheept met de Ford Mondeo, de Ford Focus, de Ford Ka, de Ford Fiësta, de Ford Galaxy en de Ford C-Max en ga zo maar door. Stuk voor stuk erg onopvallende en nietszeggende modellen.

Er zijn natuurlijk meer automerken die niet tot de verbeelding spreken, maar let maar eens op als je een stukje gaat rijden: bij vrijwel elk ander automerk voel je als toeschouwende weggebruiker in meer of minder mate wel iets positiefs of negatiefs.

Om maar eens met de lelijkste auto ooit te beginnen, de Fiat Multipla. Wat heeft die koetsontwerper een afzichtelijk gedrocht in zijn brein laten ontstaan. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat een paar grapjassen uit het designteam van Fiat na een flink avondje doorzakken nog even langs de zaak zijn gegaan om het prototype nog eens eventjes flink onder handen te nemen. Maar hoe het ook zij, iedere keer als ik zo’n ‘auto’ tegenkomt, dan kijk ik weliswaar met een kwadratische meewarigheid naar de inzittenden, maar bij het zien van een dergelijk vervoermiddel voel ik in ieder geval wel iets. Alleen de sterkste magen onder ons worden denk ik niet onpasselijk. Ook automerken als Hyundai, Kia, Renault en bijvoorbeeld Nissan of Suzuki hebben het zelden nodig geacht uitnodigende modellen te produceren, maar ze wekken toch altijd wel een bepaalde emotie op.

‘Die onopvallende saaiheid doet niemand kwaad en dat is dus helemaal niet erg.’, zal je misschien denken. ‘Wat is er mis met kleurloze fletsheid als het toch niet opvalt?’

Natuurlijk heb je voor een groot deel helemaal gelijk, ik weet het. Maar ga er binnenkort maar eens met je automobiel op uit voor een klein ontspannen toertochtje en probeer dan alle auto’s van het oergrijze merk Ford maar eens te negeren.

Ik wens je veel succes.