Vanmorgen vertelde mijn collega dat zij met haar schoonvader hier op de zaak op bezoek geweest was. De man is al wat ouder en licht dementerend maar hij vond het leuk om de werkplek van zijn schoondochter, achter de receptie, te zien. Meneer was zelf jarenlang receptionist in een verpleeghuis geweest. Gedurende dit verhaal voelde ik een lichte lach kriebel opkomen..het zal toch niet waar wezen. Nou het was dus waar. In het verpleeghuis waar ik 33 jaar geleden begon aan de opleiding ziekenverzorgende  zat meneer K. aan de receptie. De schoonvader van mijn collega dus.

Collega had wel door dat het mij bekend voorkwam maar ik kon het niet over mijn hart krijgen om haar te vertellen hoe wij deze, diep gelovige man getreiterd hebben tijdens onze carrière in het verpleeghuis.

Wij woonden intern in het zusterhuis, op die manier konden we ontsnappen aan de strenge cultuur die er thuis heerste. Ik zie mezelf nog staan in mijn blauwe uniform met witte schort. Het blauwe uniform (netjes tot over de knie)  had ik voorzien van een centimeters brede zoom die er welgeteld 1 uur in heeft gezeten.  Wij sloegen wel eens door, vanwege de vrijheid die we meenden te hebben en  meneer K . ondervond dit aan den lijve.

Op werkdagen  als wij de afdeling hadden verlaten en naar onze kamer gingen, hadden wij de slechte gewoonte om in de lift op de alarmknop te drukken.  Vervolgens kwam meneer K. in actie en nam via  een spreek/luister verbinding contact op met de ‘slachtoffers’ in de lift,  zeer plichtsgetrouw en ongerust. Wij lagen gierend van de lach in de lift en gilden  in de luidspreker  dat hij toch wel een hele lekkere vent was (maar dan in iets andere bewoordingen). Hierop sprintte meneer K. dan van achter de receptie om die rotmeiden in de kraag te vatten, maar helaas naast oervervelend waren ze ook nog erg vlug. Dit tafereel hebben wij meermalen uitgevoerd.

Kon dit nog wel enigszins door de beugel, wat wij op zondag plachten te doen als we op het balkon van de zusterflat zaten, was niet zo fraai. Meneer K. ging met het gezin 3x daags naar de kerk.  Vanaf ons balkon riepen wij luidkeels naar het passerende jonge gezin. De tekst is me gelukkig ontschoten maar  het zal wel niet veel fraais geweest zijn. Ik denk  nu dat meneer K. bij aankomst in de kerk meteen in gebed verzonken is, voor deze  zondige zeventienjarige meisjes.  Ik denk dat hij ook wel gevraagd heeft aan onze lieve Heer, of Hij hem het lot wat onze ouders hadden te besparen.

Met zijn kinderen  is het ook goed gekomen, met ons toch ook wel hoop ik.

So