Het is tijd om eens een woordje te wijden aan een fenomeen wat te lang dood is gezwegen. De emancipatie van de vrouw is nu in een stadium beland welke zonder meer zorgwekkend zo niet alarmerend te noemen is. Decennia geleden, toen de suprematie van de man nog buiten elke discussie stond waren de verhoudingen helder: de man doet waar hij zin in heeft en vrouwlief zorgt dat het huis op orde is en serveert eten dat goed binnen te houden is. De man heeft er, in tegenstelling tot de vrouw, een broertje dood aan dingen samen te doen met de vrouw waarvan hij gewend is ze met anderen te doen. De man sleept vrouwlief niet mee naar de kroeg, het voetbalveld, de kaartclub, je maîtresse, simpelweg omdat hij er van uit gaat dat de vrouw dat niet in het minst interesseert.

Hoe anders denkt de vrouw. Saunabezoeken, winkelen, parenclubs, je kan het zo gek niet bedenken of de vrouw vindt het leuk om het samen met de man te beleven. En de man denkt: ik heb twee keuzes: gezeik of een paar uur afzien en kiest uiteindelijk meestal voor het laatste. De man is als het op vrouwen aankomt bij uitstek conflictmijdend en gezeik duurt meestal dagen en tegen heug en meug meegaan kost minder energie.

De suprematie van de vrouw is inmiddels uitgemond in een onthutsend winkelstraatbeeld. Je kunt in Nederland niet door een neonrijke winkelstraat lopen en je ziet het: mannen die (al dan niet met koters) wachten voor etalages totdat vrouwlief eindelijk klaar is. De rokers zijn hierbij in het voordeel, zij genieten in elk geval nog van een sigaretje. Treurig kijken de mannen voor zich uit, elke illusie dat het wachten zo wel gebeurd zal zijn is al vervlogen. Want ze weten wel beter, door schade en schande wijs geworden wachten ze lethargisch op de rentree van vrouwlief uit de parfumshop of kledingwinkel. Met een beetje mazzel mag hij straks naar die leuke drankwinkel om een lekkere whisky uit te zoeken als doekje voor het bloeden (hoewel hij daar ook liever alleen naar toe gaat).

Hoewel de vrouwen zich doorgaans weinig aantrekken van de wachttijd van de man, is dit niet stimulerend voor de kooplust. En ondernemend Nederland zou ondernemend Nederland niet zijn als ze hier niet wat op gevonden hadden. Tegenwoordig heb je in vrouwenkledingwinkels mannen wachttafels met autolectuur en koffie. De man zit zich lekker te vergapen aan de nieuwste sportmodellen, terwijl vrouw op en af loopt met nieuwe setjes en de vraag: vind je dit wat?

En toch blijven er nog steeds mannen buiten wachten, omdat ze geen antwoord op deze vraag willen geven. De oplossing is zo simpel: maak een mooi cafe in de winkelstraten, waar de man naar hartenlust met lotgenoten onder het genot van een pot bier over voetbal kan praten. Als de vrouw klaar is, hoort hij het wel. Hoe langer hij in het cafe kan blijven hoe beter. Er zijn alleen maar winnaars. Dus ondernemend Nederland: stroop de mouwen op en begin met tappen!

PS: Ik moest er van de vrouw nog onder zetten dat dit niet is gebaseerd op persoonlijke ervaringen.